“Als ik eerlijk ben? Toch voetbal”, zegt Roozemond lachend wanneer hem gevraagd wordt of zijn hart meer bij voetbal of bij paarden ligt. “Maar de paardensport is bij mij wel enorm gegroeid. Ik was een voetbaljongen en ben later een paardenjongen geworden.”

Als jongen voetbalde Roozemond bij Alexandria’66 (Rotterdam-Oost, red.) en schopte hij het uiteindelijk zelfs kort tot de jeugd van Feyenoord. “Dat was ongeveer mijn grootste succes”, zegt hij lachend. “Ik ben nooit een héle goede voetballer geweest.” Later belandde hij professioneel in de voetbalwereld, als directeur van SC Heerenveen. Daar leerde hij ook de harde kant van sport kennen. “Ik heb mezelf in die periode zelfs met de dood bedreigd gezien. Dat gaat natuurlijk helemaal nergens over.” Terugdenkend aan zijn tijd bij SC Heerenveen concludeert Roozemond: “Uiteindelijk gaat het in voetbal en paardensport eigenlijk om dezelfde dingen. Emotie en geld. En dat is nooit de makkelijkste combinatie.”

In die tijd ontwikkelde hij een stijl van leidinggeven die hij later meenam naar de paardenwereld. Niet verschuilen achter beleid of procedures, maar zichtbaar zijn en het gesprek aangaan. Bij Heerenveen ging hij op enig moment persoonlijk supporters bellen die klachten hadden ingediend. “Ik woonde toen in Bergen (Noord-Holland, red.) en zat iedere dag een paar uur in de auto. Die tijd kon ik net zo goed nuttig gebruiken. Ik kreeg een lijstje met ‘boze supporters’ mee en die belde ik op. Mensen schrokken zich rot als ik zei: goedenavond, met Roozemond van Heerenveen.” Volgens Roozemond werkte dat verrassend goed. “Sommigen zeiden letterlijk: ik ben het nog steeds niet met u eens, maar ik vind het geweldig dat u belt. Het in gesprek gaan met mensen werkt. En vergis je niet, kritiek mag, graag zelfs, daar worden we beter van. Maar blijf wel bij de inhoud.”

Dat Roozemond uiteindelijk in de paardenwereld terechtkwam, heeft alles met zijn vrouw te maken. “Het begon toen ik trouwde met een paardenmeisje”, vertelt Roozemond. Na verloop van tijd groeide de paardenstapel gestaag. “We hadden zeven Friezen, een pony voor mijn dochter en eigenlijk begon alles met een Shetlandpony.” Hoewel hij zichzelf oorspronkelijk vooral als voetbalman zag, groeide de liefde voor paarden snel. Zelf raakte Roozemond vooral verknocht aan het mennen. “Ik vond dat mooi”, vertelt hij. “Een maat van mij in Bergen had een Fries en ik had ook een Fries. Dat paste perfect bij elkaar: een ruin en een merrie. Dat was echt een geweldige combinatie.”

Toen er nog tijd voor was, trokken ze er één of soms zelfs twee keer per week op uit. “In Bergen hadden we natuurlijk een fantastische omgeving. We konden de bossen in. En soms gingen we stiekem over de schelpenpaden. Dat mocht eigenlijk niet altijd”, zegt hij lachend. Voor Roozemond was het veel meer dan alleen een hobby. “Het was echt mijn manier om te ontspannen. Die Friezen waren zó braaf. Soms zetten we ze gewoon ergens neer terwijl wij koffie gingen drinken. En het bijzondere vond ik altijd: de kracht van twee van die grote paarden, die je met twee teugels kunt bedienen op een manier dat je met minimale aanwijzingen precies kon laten doen wat je wilde.”

Via de Friese paarden belandde Roozemond uiteindelijk ook bestuurlijk in de hippische wereld. Eerst als voorzitter van het Friese stamboek (KFPS), later bij de KNHS. De periode bij het Friese paard is hem dierbaar gebleven. “Ik ben daar als Hollander binnengekomen”, vertelt hij. “Met blikken van: wie is die wijsneus uit het westen?” Hij moet lachen wanneer hij eraan terugdenkt. “En ik ben uiteindelijk weggegaan als erelid. Daar ben ik oprecht trots op.” Negen jaar lang stond hij als voorzitter aan het roer van het stamboek. “We hebben daar hele moeilijke jaren gehad”, zegt hij. “Maar ook ongelooflijk veel plezier. Er werd heel hard gewerkt en ook heel veel gelachen.” Volgens Roozemond hielp

het dat Friesland voor hem nooit onbekend terrein was geweest. “Vanaf mijn twaalfde woonden mijn ouders iedere winter in Friesland”, vertelt hij. “Dus ik ben opgegroeid met Friesland, van kievitseieren zoeken tot aan mijn eerste verliefdheid. Het was allemaal in Friesland.” Daardoor verstaat Roozemond het Fries ook veel beter dan veel mensen denken. “Ik durf te zeggen dat ik Fries best goed versta”, zegt hij lachend. “Ik heb dat alleen altijd een beetje verborgen gehouden. Dat leverde soms bijzondere situaties op, zeker in de tijd dat ik in Friesland werkte. Dan dachten mensen dat ik niet begreep waar ze het over hadden, terwijl ik precies wist wat er gezegd werd.”

Jarenlang woonde Roozemond met zijn gezin in Bergen, op een plek waar paarden en buitenleven centraal stonden. “We hadden daar negen hectare grond”, vertelt hij. “Een unieke plek eigenlijk. Helemaal zelf opgebouwd, de stal, de weides, de trainingsfaciliteiten…” Het was een periode waar hij met veel plezier op terugkijkt. Maar na verloop van tijd veranderde er ook iets. “De kinderen gingen het huis uit en uiteindelijk hadden we geen paarden meer. Ik  was zelf vrijwel altijd onderweg en het enorme terrein vroeg steeds meer aandacht. Ik ben een perfectionist. Dan was er weer iets met de hekken, de landen, de camera’s, de robotmaaier… En het was zo’n groot object. Als ik mijn vrouw zocht, moest ik haar bellen om te vragen waar ze was.”

Toen besloten ze het roer om te gooien. “Ik zei: volgens mij zijn we toe aan een andere fase in ons leven.” Friesland lonkte wel, geeft Roozemond eerlijk toe. “Ik zou eigenlijk het liefst in Friesland wonen.” Maar uiteindelijk werd het Amsterdam. “Mijn vrouw is de baas”, zegt hij met een grote glimlach. “We zijn 35 jaar getrouwd en dat wil ik graag zo houden.” De overgang kon bijna niet groter zijn. “Van negen hectare gingen we naar een tuin van vijftig vierkante meter.” Met de verhuizing naar Amsterdam lijkt ook het actief beoefenen van de paardensport verleden tijd. Of niet? “Ik sluit niet uit dat er ooit weer paarden komen”, zegt hij. “En als ik ooit stop met werken, dan ga ik absoluut weer mennen.”

Voorlopig blijft Roozemond als ad-interim directeur werkzaam bij de KNHS. Hij realiseert zich dat het beeld naar buiten toe van de KNHS niet altijd even positief is. “Er is een beeld van een ivoren toren ontstaan. Daar moeten we vanaf. Niet alleen voor de topsport, maar juist ook voor de breedtesport. Voor recreanten. Voor manegekinderen. En voor ondernemers.” In dat kader noemt hij ook het uit elkaar gaan van de KNHS en FNRS. “Ik vind het nog steeds een blamage dat het niet gelukt is om bij elkaar te blijven”, zegt hij opvallend eerlijk. “Waar we mee bezig hadden moeten zijn, was niet kijken hoe we uit elkaar konden, maar hoe we juist meer mensen bij de sport konden betrekken.” Daarom zoekt de KNHS volgens hem tegenwoordig ook de verbinding met ondernemers op. “Vroeger was de afspraak: de FNRS deed de

ondernemers en wij deden de sport. Nu is dat anders. Dus gaan wij ook naar die ondernemers toe. Gewoon vragen waar ze tegenaan lopen en hoe we elkaar kunnen helpen.”

Volgens Roozemond ligt de grootste uitdaging voor de KNHS de komende jaren niet alleen in financiën of topsport, maar vooral in de verbinding met de achterban. “Klantvriendelijkheid voorop en uitleggen aan mensen wat de waarde is van lid zijn van de KNHS.” Daarbij kijkt hij breder dan alleen de wedstrijdsport. “Lang niet alle paardensportbeoefenaars zijn lid van de KNHS. De mensen die nog geen lid zijn, willen we ook bereiken. Dat meisje met één paard. Of iemand die ooit een paard heeft gehad en wel weer iets wil, maar kennis nodig heeft. Die wil je er juist ook bij hebben.”